Sabah güneş, doğuşuyla etrafa ışık ve tatlı bir sıcaklık yayar. Bu ışık ve sıcaklık doğanın tüm güzelliğinin birbiriyle kaynaşarak muhteşem bir eserin ortaya çıkışını izletir bize… Doğa bütün renkleriyle birbiriyle uyum içinde hareket eder, hiçbir renk bir diğerini dışlamaz, Hepsi bir diğerini daha güzel gösterebilmek için oradadır. Ve var gücüleriyle bu muhteşem tabloyu yaratmak için çalışırlar… Birbirlerine sahip çıkarak… Uyum içinde güne başlarlar. Bu gözlem, Bu doğa olayı bana, yaşamın olmazları içinde gördüğüm ait olmak ve sahiplenmek duygusunu yaşatır Bir ülkeye, bir şehre b...

Hangi anınızın sizi ne zaman ziyaret edeceğini kestirmek oldukça zordur, hatta olanaksızdır diyebilirim. Ben de geçenlerde hiç beklemediğim bir anda yıllar önceki, çocukluğum ve geçliğimin unutulmaz anılarına bir koku aracılığıyla gittim. Tuhaf bir heyecan fırtınasına tutuldum. Herkes için mis koku mudur bilemem ama benim için o mis kokuyu tekrar duymak, hissetmek heyecan vericiydi. Çarşıda sıradan günlük işlerimi yapıyordum, dışarıda hafif içinizi ürperten soğuk bir hava ve ince ince yağan yağmur vardı. Tıpkı çocukluğumdaki kış günlerini andırıyordu. Girdiğim bir dükkandan çıkar çıkmaz bur...

Bu konuyu seçmemin nedeni, etrafımda gördüğüm birçok kişinin ne kadar az güldüğünü ve yüzlerinde çoğu zaman mutsuzluk ya da memnuniyetsizlik izlediğimin farkına varmamdır. Bu farkındalık sanırım sadece bana özgü bir farkındalık da değil. Uzun zamandır bu konuda yazmak istememe karşın “yarın yazarım”, “hafta sonu yazarım” diye erteliyor bir türlü yazamaya nereden başlayacağımı bilemiyordum. Bu gün kalemim beni bu konuyu yazmaya zorladı, belki de o benden önce, kendini hazır hissetti. ‘Gülmeyi, birbirimize merhaba diyerek gülümsemeyi’,yazı diline aktardığımda gerçekte konuya ilişkin duyguları...

İnsanın gördüğü yerleri başkalarıyla paylaşmak, hele bu seyahat masal tadında geçmişse çok hoş bir duygu… Sizlerle kurban bayramında bir grup dostumla yaptığımız Karadeniz ve arkasından Batum gezimizi paylaşmak istiyorum. Çok özel gibi görünen bu seyahati sizinle paylaşmak istememi Rize'de konakladığız gece, yaşadıklarımıza bir anlamda borçluyum. 13 Kasım cumartesi günü saat 14.00 civarında Ünye’den 10 kişilik bir arkadaş grubuyla ayrıldık. Hava inanılmaz derece güzel, yaz aylarını aratmayacak kadar sıcak, sanki bana Ankara ve İstanbul’dan gelen dostlarıma Karadeniz’in tüm güzelliklerini gös...

Ünye Kent Gazetesi yazarlarından Sayın Yaşar Karaduman’ın 09.06.2010 tarihli Ünye Kent Gazetesindeki “Ünye’de Çevre Günü Komedisi” adlı neredeyse dört ay önce yazmış olduğu yazısı beni bir hayli etkilemiş ve bu konuda o günlerde gözlemlerimi aktarmak istemiştim. Sayın Karaduman’ın yazısı bence önemliydi ve geç de olsa konuyu ele almak istedim. Yazıda beni en çok etkileyende şu cümle olmuştur: “Eski Asıl, Kibar, Beyefendi Ünyeliler, şık giyimli Ünyeli hanımlar nereye gittiler?” Herhalde sene 1958 idi. Şubat tatili için Ünye’ye gelmiştim. O sene Ünye’ ye Ankara da okuduğum okulda İngilizce öğ...

Ünye’de güneşin batışı bir başka güzeldir. İnsana bir yandan coşku verirken bir yandan da bir günü daha uğurlamaya hazırlar. Alev, alev yanan gökyüzü, aynı zamanda, bütün görkemine karşın bitirmekte olan günün gidişine hüzünlenir gibidir de… Güneş ufuk da yavaş, yavaş kaybolurken, içine bir ürperti gelir insanın. Keşke o’na dur gitme diyebilsek, bu güzelliği içimize sindire, sindire dolu, dolu yaşayalım, acele etme diyebilsek. Yakarışımıza karşın bir gün, tüm anılarını içimizde bırakarak, Güneş’in alevleri arasına sıkışıp yine her zaman olduğu gibi bizi bırakıp gider… Benim yıllardır sürdü...

Mahalle sözcüğü bilmem sizlere neleri çağrıştırıyor ama bana, önce sokakları, o sokaklara açılan kapıları ve o kapılardan içeri girdiğinizde sizi kucaklayan komşuları, mahalle arkadaşlarıyla güle oynaya okula gitmeyi, komşuya alınan haftalık mecmuaları birlikte heyecanla bekleyip keyifle okumayı, duvarda oturup geleni gideni seyretmeyi, bahçelerimizde evlerden getirdiğimiz annelerimizin özenle hazırladığı yemekleri birlikte yemeyi, mahallenin büyüklerinin örnek oluşları ve yol göstericiliği, mahalledeki bir evin acısının tüm mahallenin acısı, mutluluğunun ise tüm mahallenin mutluluğu olduğunu,...

Anne babalara, çocuğunuzun ilerde nasıl bir yetişkin olmasını istiyorsunuz ve sizin en çok önemsediğiniz şey, nedir diye sorduğumda, genellikle “güvenli, ayakları yere basan ve mutlu bir yetişkin olmasını diliyorum” yanıtını alırım.Gerçekten de anne babalar çocuklarının mutlu, başarılı ve güvenli yetişkinler olmaları için ellerinden geleni yapmaya çalışırlar. Aşağı yukarı kırk yıldır çocuk ve aileleri ile çalışıyorum, birbirinden çok farklı anne babalarla çalıştım ancak hepsinin tek bir ortak yanı vardı,o da, çocukları için en iyisini yapmaktı… Anne babalar, çocuklarının mutlu ve başarılı olm...

Ünye’den okumak için ayrıldığımda henüz 11 yaşında idim. Yıl 1957 Ankara’ya yıllar sürecek olan serüven’e doğru bu ilk adımdı. Ankara yılları başlangıç da bir kâbus gibiydi. TED Ankara Koleji’nde yatılı olarak okumaya başladım ve ailemden, arkadaşlarımdan, Ünye’den uzak olmak bana çok koymuştu, bu nedenle epeyce gözyaşı döktüm. Kuzenlerim olmasaydı, dayılarım ve yengelerim olmasaydı herhalde özlemden hastalanabilirdim.Zamanla her şeye, acıya, ayrılığa, hasrete alışıldığı gibi bende Ankara’nın soğuğuna sıcağına alıştım. Biliyordum ki bir gün hep hasretle andığım, doğup büyüdüğüm memleke...